Pensjonat Oleńka posiada 20 miejsc noclegowych w pokojach 2, 3 i 4 osobowych z łazienkami i TV, w każdym czajnik bezprzewodowy. Ponadto posiadamy zamknięty parking.
W najbliższym otoczeniu 200 m od domu znajduje się sklep spożywczy, a tuż nieopodal piękna rzeczka. Zimą w okolicy znajduje się mnóstwo wyciągów narciarskich na których mogą pozjeżdżać zaawansowani narciarze jak i ci trochę mniej.
Umożliwiamy noclegi dla zorganizowanych grup, jak również możliwość wykupienia wyżywienia. Możliwe jest zorganizowanie tzw. "pieczenie świniaka", a także zimowych kuligów. Dom położony jest w miejscu, które gwarantuje świetny wypoczynek, ciszę i spokój. Obok domu znajduje się plac zabaw na którym dzieci chętnie się będą bawić. W pobliżu kwater bierze początek wiele tras turystycznych.
Wycieczka do centrum to 10-minutowy spacer główną ulicą, lub brzegiem rzeki Brennicy.
Brenna położona jest w dolinie rzeki Brennicy. Związane są z nią wsie: Górki Wielkie i Górki Małe. Zasiedlanie doliny Brennicy odbywało się w górę rzeki (przez wykarczowanie nowych połaci lasu).
Po powstaniu Górek Wielkich osadnicy przybywali na tereny, które obejmują dziś swym zasięgiem Górki Małe, a następnie wieś Brenną. Pierwsze wieści o Brennej w aktach historycznych pochodzą z 1490r.,chociaż z treści tych akt wynika, że wieś ta musiała być zamieszkana dużo wcześniej.
Nazwa wsi oraz przepływającej przez nią rzeki pochodzą najprawdopodobniej od staropolsko - słowiańskiego słowa "breń", które w tym języku oznaczało związane z wodą właściwości środowiska. Ze względu na to ,że był to obszar o rozbudowanym systemie rzecznym ówcześni osadnicy, nadali jego głównemu ciekowi nazwę "Breń" z końcówka - "ica" typowa dla wielu polskich rzek. Od nazwy rzeki powstała nazwa wsi Brenna.
W 1556 r. książę cieszyński Wacław III Adam nadał wieś Brennę Wacławowi Wodzie z Kojkowic, zaś pola w Górkach Małych wraz z karczmą, młynem i rybnikami były w posiadaniu wójta Mikołaja Tańca.W tym czasie prawdopodobnie na górskich polanach zawitali wędrowni pasterze ze swoimi owcami. Tych bezimiennych przybyszów odnotowano w książęcych zapiskach jako Wołochów, innych rozpoznajemy po takich nazwiskach jak: Madzia(r), Rusin czy Rusnok, Oleksy później Holeksa, Moskała i inni. Razem z Wołochami pojawił się nowy szczebel gospodarki - hodowla bydła wołoskiego, to jest kóz i owiec, które oprócz mleka, serów i mięsa dostarczały także wełny na ubiór.
Ukształtowanie Brennej sprzyjało tej gospodarce. Po wykarczowaniu lasów powstały polany na których pasły się owce. Na polanach zaczęto zakładać szałasy, które stały się wielką szansą dla mieszkańców Brennej, ponieważ terenów rolniczych było mało, a ziemia na ogół nieurodzajna.
W 1604 r. Paweł Gawlas z Górek Małych wykupił woleństwo po Tańcu i uzyskał wkrótce od księcia Adama Wacława dalsze przywileje m. in. Pozwolenie na budowę wałki (urządzenie do wyrobu grubego sukna), zagospodarowanie nowego rybnika z zastrzeżeniem hodowli pstrąga, a w zamian za niespłacone długi księcia nadanie łąk w Leśnicy.Jeden z Gawlasów był założycielem pierwszego szałasu na Cisowym Groniu.
Na progu tragicznej wojny 30 - letniej, w 1621 r. Brenna dalej była wioską książęcą, zarządzaną przez dwóch wójtów. Czynny był również folwark i huta szkła, wytapiająca szkło proste na szklanki do piwa i wina. Przypuszczalnie założycielem huty był Wacław Woda, gdyż w 1621 r. zbudowano nową hutę, jednakże i ona utrzymała się tylko do 1690 r.
Po 30 - letniej wojnie znacznie zwiększyła się liczba osadników. Przybywający osadnicy zasiedlali nowe wyręby znacznie powiększając wioskę o nowe gospodarstwa. Niektórzy lokowali się w przysiółkach opuszczonych podczas działań wojennych, lub z powodu nadmiernych podatków, bądź też ucisku religijnego w okresie kontrreformacji.
Przejęcie księstwa przez lotaryńską linię Habsburgów w 1772 r., zapowiadało istotne zmiany w gospodarce. Urbarz książęcy z 1775 r. wymienił kilkanaście szałasów, otaczających wieś Brenną. W momencie, gdy w samej Brennej czyniono próby wytopu żelaza, a w Ustroniu uruchomiono w 1772 r. dużą hutę żelaza, zapotrzebowanie na drewno wzrosło (gdyż huty opalane były węglem drzewnym).
W dolinie Leśnicy wydobywano rudę żelaza, w kilku miejscach wioski wypalano węgiel drzewny, o czym świadczą do dziś zachowane nazwy miejscowe (Huta, Spalona, Milerze).Szybko zostały wyniszczone breńskie lasy.
Mieszkańcy Brennej opierali się głównie na gospodarce naturalnej i samowystarczalnej. Zajęto się tkactwem (na własne potrzeby), a w pierwszej połowie XVII wieku był w Brennej tokarz, rzeźnik, młynarz, kowale, szewcy i krawcy. Wyrabiano na własny użytek drewniane naczynia, jak również gontyna pokrycia dachowe.
Z zalegającej płytko pod ziemią sąkał robiono podmurówki domów i ważniejsze budowle. W latach 1793 - 1796 wybudowano w Brennej obecny, murowany kościół. Szybko doszło do wzmagających się konfliktów pomiędzy góralami a zarządem latyfundium habsburskiego, ostatecznie rozwiązanych przez wycofanie serwitutów leśnych i łąkowych w 1853 r.górali, był także kontyngent wódki, dostarczany do wiosek z książęcych gorzelni. Wyjątkowy upór górali sprawił, że powstałe dominium habsburskie - Komora Cieszyńska, nie zdołała wyprzeć całkowicie pasterstwa z okolic Brennej, natomiast skutecznie wyeliminowała majątki szlacheckie.
W 1802 r. Górki Wielkie zostały włączone do dóbr książęcych 1922 r. dawny majątek dworski w Górkach Wielkich wykupił Tadeusz Kossak. Wkrótce przybyła tu jego córka Zofia Kossak i mieszkała w Górkach prawie całe życie, za wyjątkiem lat okupacji i przymusowego zesłania.
W okresie międzywojennym można mówić o początkach turystyki w Brennej, zbudowano nową drogę, a od 1929 r. kursował już autobus. Na Buczu otwarto w 1929 r. stanicę ZHP, przekształconą w Szkołę Instruktorek ZHP, na granicy Górek Wielkich oddano do użytku ujęcie wodociągowe dla miasta Cieszyn (1937 r.).
Zalety turystyczne Brennej propagowało Miejskie Koło Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Skoczowie. Brenna powoli zyskiwała opinię zacisznego letniska. Rozwój zatrzymała jednak II wojna światowa. W czasie drugiej wojny światowej Brenna była wcielona do Rzeszy Niemieckiej. W 1940 r. zawiązały się w Brennej pierwsze grupy podziemia ZWZ-AK. Po dziś dzień zostały liczne mogiły i pomniki przypominają o latach hitlerowskiej okupacji.
Po wojnie coraz więcej ludzi znajdowało pracę w pobliskich miejscowościach(zakładów przemysłowych i kopalń, głównie w Rybnickim Okręgu Węglowym). Skupiono się również na uatrakcyjnienia wypoczynku i turystyki w rejonie Brennej która może poszczycić się wieloma walorami (czyste powietrze, czyste rzeki przystanie kajakowe, stadniny koni, korty tenisowe, wyciągi narciarskie, imprezy kulturalne i sportowe malownicze widoki ...)
